Olmalıydı.

Yalnız adam

Şebnem Ferah & Polad Bülbüloğlu – Gel Ey Seher

Hep hayal etti. Sıcak, ama yüzünü hafif yalayan bir serinliğin olacağı o günü.

Olmalıydı.

Ama fazla sıcak değil, onun felsefesi buydu. Ne sıcak, ne soğuk. Ne siyah, ne beyaz. O griydi çünkü. Düşündü, hayalinde ki o saati.

Olmalıydı.

Çünkü hayal ettiği buydu. Atmosfer bile aynı olmalıydı. Hayata dair pek bir şey başaramamış olabilirdi. Ama en azından ne istediğinden emindi. Tek başarılı olduğu konu buydu onun.

Olmalıydı.

Uzanmalıydı o şezlonga, ya da şöminenin önünde ki çiftli koltuğa. Sokakta ki banka. Otobüste her zaman oturduğu o koltuğa. Yer mekân önemsiz.

Olmalıydı.

Yorgun değil, dinç. Ruhuna basınç yapan kötülükleri değil. İçinde bulunduğu durumun kritiğini de değil, mutluluğunu düşünmeliydi.

Olmalıydı.

 Ama; olmadı.

O günden sonra hava ya sıcaktı, ya soğuk. Bir daha hiç ortası olmadı. Rengi griden siyaha döndü. Karardı. İçinde ki ufacık kırıntı kalmadı.

Olmadı.

Şezlong mu? O artık eski yerinde değil. O da bilmiyor nerede olduğunu. Merak da etmiyor. Şömine ise o evle birlikte çöktü. Paramparça oldu. Ufaldı. Tuzdan farksız şimdi.

Olmadı.

O banka belki hala oturuyor olabilir. Ama olanları unutmamak için. Unutamayacağını bile bile. Aslında tüm amaç kendisine acı çektirmek.

Evet, belki olmalıydı. Ona göre kesinlikle olmalıydı.

Ama ‘olmadı’ işte. 

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s